Dit is de informatiepagina van het Nepal project.

Bericht van de laatste Nepalreis in mei 2010 

 

Hallo allemaal,

 

Kennen jullie die mop van die vijf vrouwen die naar Nepal gingen…?

Die gaan nog wel, alleen wat later.

Net als heel veel andere mensen hebben ook wij last van de aswolk die veroorzaakt wordt door de IJslandse vulkaan. Zaterdagochtend bleek onze vlucht geannuleerd te zijn. Zaterdagmiddag zijn we op school bij elkaar gekomen (helaas zonder koffers) om te overleggen. Onze vlucht is omgeboekt en we hopen nu op woensdag 21 april alsnog te vertrekken.

 

Aanstaande maandag en dinsdag zullen wij niet op school aanwezig zijn. Op een andere locatie zullen wij ons bezig gaan houden met het verder uitwerken van het projectplan en het voorbereiden van lessen en protocollen.

 

We houden jullie op de hoogte van de verdere ontwikkelingen!

Groetjes, Jeanne, An, Lauwra, Annette en Marianne.

 

 

Het is de hoogste tijd voor een berichtje uit Kathmandu. Ons vorige stukje is immers alweer een week oud en er is veel gebeurd in de tussentijd. Zondag, maandag en dinsdag bestonden uit teleurgesteld wachten thuis. Maandag nog bij elkaar geweest om aan het projectplan te werken. Dinsdag zag het er heel slecht uit omdat onze eerste vlucht geannuleerd was.

Woensdagochtend besloten we toch naar Brussel te gaan om poolshoogte te nemen, met in ons achterhoofd het feit dat we misschien ’s avonds wel in ons eigen bedje zouden liggen.

De chauffeur van Goverde bleef nog even wachten, maar al snel konden we hem bellen dat we een latere vlucht naar London hadden. We Gingen!

In London echter bleek onze volgende vlucht niet confirmed, we moesten in London overnachten en konden pas donderdagmiddag naar Doha. Wat een vertraging!

Bij het inchecken van de tweede vlucht bleek het volgende probleem: Lauwra bleek niet geboekt voor vlucht 3 van Doha naar Kathmandu. Wij denken nu dat er administratief al in Brussel iets misgegaan is. De madam zei daar dat we met z,n allen konden vliegen maar, dat bleek niet zo te zijn.Tot het allerlaatste moment hebben we geprobeerd om toch met z,n allen te gaan.

(Lauwra vertelt:)

Dat lukte niet dus bleef ik alleen als Remy achter. Het was intussen 04.00 uur. Niks meer te beleven op de luchthaven. Dus nog maar een kop thee en een broodje gegeten. In de tax free rond gelopen en de Masseratie en BMW 740 LI bewonderd.Geprobeerd te slapen, maar dat is erg lastig rechtop op een bank. Om 5.30 werd het weer druk en kon ik mensen kijken. Eindelijk om 8.15 kon ik door de boarding. Gelukt. De vlucht viel mee. Gewoon ogen dicht en wachten tot je weer landt. Ik was namelijk nog misselijk van de vorige vlucht. Het was lekker warm in Kathmandu. Dus gauw naar binnen om een visum te bemachtigen. En daar stond Anneke al te zwaaien. Ze kwam mij ophalen, maar ook haar koffer zoeken, die haar op geheimzinnige wijze in de steek had gelaten. Beide koffers waren er deze keer bij. Buiten stond ook Annette. Zij mocht van de politie niet mee naar binnen.!? Na een spectaculaire minitaxi rit (koffers op schoot) kwamen we aan bij het hotel.

(even terug weer naar de vier in Doha):

De aankomst in Doha was heel rommelig. Jeannne en Lauwra spoedden zich naar het loket om nog wat te regelen. De belangrijkste reden was wel dat haar koffer al klaarstond voor de latere lucht. Geluk bij een ongeluk was wel dat onze vlucht flink vertraagd was dus dat verkortte te tijd die we Lauwra alleen moesten later. Later bleek dat vliegveld Kathmandu ’s nachts gesloten was wegens hevige mist. De hele vlucht verliep voor ons ook een beetje mistig want het was knap vervelend om Lauwra alleen achter te moeten laten.

Bij aankomst in Kathmandu visum regelen, bagage ophalen ( op 1 koffer na) en we werden opgepikt door een taxi, dit was geregeld door de twee B’s (de heren van het reisbureau). Snel even douchen in het hotel en toen kwam Anil (de “vaste” taxi chauffeur) ons ophalen om naar NMG te gaan. Daar zaten ze eigenlijk al een paar dagen op ons te wachten maar deze vrijdag was speciaal vanwege de Annual Function. Op dit schoolfeest waren diverse voordrachten gedaan en prijzen uit gereikt. Helaas was het programma net afgelopen maar de ontvangst was er niet minder hartelijk om. De traditionele Namaste-groet, sjaaltjes om ons nek maar ook omhelzingen van oude bekenden. Gezellige gesprekjes hadden we, ook met Willy van de Waterdragers. Jeanne en Bimal hadden heel wat bij te praten, Shobha vertelde dat ze vreselijk “Worried” was geweest. Vele nieuwsgierige leerlingen kwamen kennismaken, niet met Jeanne want die werd volop herkend.

Toen ons reisgezelschap weer compleet was hebben we in het Hotel een heerlijke vegetarische Curry gegeten en om negen uur ging bij iedereen het licht uit en dat had nou eens niks met stroomuitval te maken…….

heel veel groeten aan iedereen

 

Als we dit stukje schrijven is het inmiddels zaterdag, onze tweede dag in Nepal. De kinderen hoeven hier op zaterdag niet naar school. En ook wij hadden een vrije dag! We hebben onze dag goed besteed. Vanmorgen hebben we op ons gemak ontbeten in het hotel en plannen gemaakt. We hebben een bezoek gebracht aan Durbar Square Kathmandu (een tempelcomplex). Waar we veel mooie en bijzondere dingen gezien hebben. Het leven is zo anders dan bij ons. Het is moeilijk om dat in een berichtje te beschrijven. Maar we hebben veel vastgelegd op film en er zijn veel foto’s gemaakt! Alvast een paar voorbeeldjes: om Durbar Square zagen we een man (waarschijnlijk een Tibetaan) in een pantalon en een net grijs overhemd voorbij rennen. Nadat we hem nog vaker voorbij zagen komen gingen we er opletten. Toen zagen we al snel dat hij geen haast had, maar aan het joggen was. Hij had namelijk zijn sportschoenen aan! Bij een klein winkeltje stond een jongetje van een jaar of vier te spelen met een kakkerlak, hij gooide het beestje af en toe in de lucht en liet het bungelen aan zijn pootjes. na een paar minuten had het jongetje er genoeg van en werd de kakkerlak in de goot gegooid.

Na ons bezoek aan Durbar Square zijn we terug gegaan naar ons hotel om even bij te komen.

Daarna zijn we met z’n allen in een Suzuki Alto ( dit zijn de taxi’s in Nepal) gepropt om naar Swayambhunat te gaan.

Rondom de tempel hebben we veel apen en zwarte wouwen (leuke voor de vogelliefhebbers) gezien. We hadden een prachtig uitzicht over Kathmandu, dan zie je pas hoe groot de stad is. Op het tempelcomplex zie je allerlei soorten mensen die aan de gebedsrollen komen draaien en komen offeren. Van Tibetaanse monniken tot toeristen in korte broeken.Onze taxichauffeur heeft ons ook weer terug gebracht naar het hotel. Dat was een bijzondere rit. De wegen zitten hier nog vol kuilen i.p.v drempels. Mensen hangen uit de bus als er geen plaats meer is en de rivier wordt gebruikt als vuilnisbelt.

Morgen (zondag) gaan de kinderen hier wel naar school, ook wij zullen dan naar NMG gaan.

Groetjes Jeanne, Annette, Anneke, Lauwra en Marianne

Na een lekker ontbijt, stapten we in de Suzuki Alto van Anil. Dat is op zich al knap, maar:
Gips, Therapieballen, looprek etc moesten ook mee. No problem!, volgens Anil.
Op naar NMG, daar was het toch allemaal om begonnen…… Op het schoolplein stonden alle leerlingen netjes in de rij. Met de leerkrachten liepen ze mee naar hun eigen klaslokaal en wij mochten mee kijken. Marianne en Annette kwamen terecht in klas 3. Daar stond als eerste een les Nepali op het lesrooster. Van deze les konden we niets begrijpen,maar het was wel interessant om te observeren. We telde in deze klas maar liefst 33 leerlingen. Jongens en meisjes.

Er werd gelezen, op het bord geschreven en daarna ook in de schriften gewerkt.
Het Nepalischrift lijkt in geen enkel opzicht op het onze. Knap dat deze leerlingen het zo keurig konden opschrijven….Daarna werd er gewisseld van leerkracht. Rekenen was het volgende onderdeel.
De leerlingen leerden het verschil tussen even en oneven getallen. Ook hierbij werd er gewerkt aan een opdracht in het rekenschrift. Deze leerkracht gaf les in het Engels, de lesboeken zijn in het Engels geschreven.

Toen het een beetje onrustig werd in de klas vertelde de leerkracht een verhaaltje. Alle leerlingen spitsten meteen hun oren en luisterden zo stil als muizen….. Jammer genoeg voor ons was dit verhaaltje weer in het Nepali. Daarna gingen we met de reken leerkracht mee naar klas 4/5. Hier zaten wel 49 leerlingen in de klas!
Deze leerlingen leerden het verschil tussen het internationale getal systeem en het Nepali getal systeem.
Wij weten nu dat Lakh hetzelfde is als 100.000 bij ons.

Lauwra is met Willie eerst naar de klas gegaan waar leerlingen van 7 tot 10 jaar zitten. Ze begonnen met rekenen. De juf zei de cijfers voor en de kinderen zeiden het na. Dat duurde ongeveer een kwartier. Dit alles in het Engels. Daarna was het alfabet aan de beurt. Hetzelfde ritueel. Tot slot de kleuren . Je raadt het al: De juf zei het voor en de kinderen zeiden het na. Toen was de les voorbij. Daarna gingen we naar de kleinste kinderen. Ook zij hebben schriftjes en soms een boek. Ze kregen best veel huiswerk: Ze moesten 3 bladzijden letters naschrijven, in het Engels en in het Nepali. Om 12.30 was het pauze en kreeg iedereen een paar droge koekjes, dat was de lunch.

Morgen meer. Gr. Van de club van 5

Vooruit dan maar weer, het Power-Cut schema is hier weer veranderd dus passen wij onze werktijden aan. Dinsdagochtend half 7 en toch al een drukte van belang in de hotellobby. Mijn vier maten hadden de avond-dienst, die zaten met koplampjes op op het notebook te werken.

Toen we zondagavond ons berichtje geplaatst hadden maakten we bij het eten een planning voor de rest van ons verblijf hier. Omdat we zoveel tijd verloren hebben wordt het wel proppen. Heerlijk was het om daarna alle berichtjes van het blog te lezen en zo vaak het woordje genieten tegen te komen. Dat was een goede herinnering, bedankt allemaal.

Gistermorgen weer richting NMG getogen, de school begint ergens tussen half 10 en 10 uur. Jeanne is onmiddelijk de therapie ruimte ingedoken, Marianne en Annette hebben verschillende klassen bezocht en ook de therapie. Lauwra en ondergetekende bezochten de special-class. Normaliter zitten daar 25 leerlingen, leeftijd van 5 tot 23. Doof, down syndroom, autisme enz. Het was wel wat rustiger. Veel scholen staken momenteel, NMG niet maar veel ouders nemen aan van wel. Er komen wel iedere dag leerlingen bij. Het is natuurlijk ook een nieuw schooljaar, zondag pas begonnen.

In het speciale klasje werken Krishna en een assistente. Wat ons het meest opviel waren de vele overeenkomsten. Denk het decor weg, halveer het leerling aantal en je hebt een klasje bij ons! Krishna is een harde werker maar voelt zich erg eenzaam. Weinig mensen hier zien het nut in van onderwijs aan mensen met een beperking. Als K. ziek is kan de assistente (sorry, haar naam is zo moeilijk) de boel nog wel een dagje draaiende houden maar daarna moet het klasje dicht. De teachers hier hebben wel erg hoge verwachtingen van ons. Ze denken dat wij komen vertellen hoe het beter kan. Lauwra en ik hebben Krishna er van proberen te overtuigen dat hij het heel goed doet.

Vandaag gaan we weer met z’n allen naar NMG. Ondertussen is Jeanne ook al wakker dus geef ik de “pen” door, tot later!    Anneke

Sinds mijn vorige bezoek aan Nepal is er veel veranderd op de fysiotherapie; er werken nu twee gekwalificeerde fysiotherapeuten! Dat betekent dat kennisuitwisseling op een ander niveau kan plaatsvinden, ook zonder Bimal als intermediair. Toch blijft het Nepal; veel kinderen komen pas laat voor behandeling en hebben dan al contracturen en scolioses ontwikkeld. Anderzijds is het ook weer inspirerend te zien hoe blij Sidup, een jongetje van 8 jaar, is met de meegebrachte rollator; hij vraagt al snel aan me of hij buiten mag gaan lopen; op blote voeten verdwijnt hij om later stralend terug te keren! Een ervaring rijker! We bespreken en behandelen diverse kinderen samen en ik sluit af met het voorstel later in de week samen te gipsen, een nieuwe ervaring voor Monaj, de fysiotherapeut!

Om 12 uur hebben we een afspraak met Shobha en Bimal, in aanwezigheid van de vice-principal. Het geplande gesprek, met als doel het projectplan te verduidelijken om tot commitment te komen, verloopt uitstekend, zodat wij rond 14.30 uur met een goed gevoel afronden. Na een laatste blik in de ‘ special class’ nemen we opnieuw een  uitpuilend busje naar Thamel.

Op maandag zijn we weer naar NMG gegaan. Marianne en Annette waren te gast in de hoogste kleutergroep. De activiteiten waren wel heel anders dan bij ons. Toen de klas begon werden de leerlingen naar de klas begeleid door twee juffen. Een teacher en een assistent teacher. Uit een groot geel boek werden de namen opgelezen. De leerlingen moesten; ” yes miss” antwoorden als ze hun eigen naam hoorden. Bij sommige kinderen moest je wel heel goed luisteren, ze waren erg verlegen en bovendien was het Engels ook wel wat veel gevraagd. Ze spreken thuis een andere taal. Er waren bijna 50 leerlingen aanwezig in het lokaal. De assistent zorgde ervoor dat de kleinste kinderen vooraan mochten zitten en hier en daar werd geholpen met een slokje drinken. Leerlingen die verkouden waren hadden op hun uniform een zakdoek gespeld, met een veiligheidsspeld. Handig! Zo konden ze hem niet verliezen. De eerste les was Nepali. De juf schreef letters op het bord. Ze verklankte de letters en de leerlingen moesten dat herhalen. Daarna werd er gezongen. Eerst in het Nepali en daarna in het Engels: twinkle twinkle little star en nog een aantal andere liedjes. Ook dit was vooral voordoen en nadoen. Er werden allerlei gebaren bij gemaakt. De leerlingen vonden het zingen zo te zien heel prettig om te doen. Zeker toen zij bij de laatste liedjes konden meezingen. Ondertussen controleerde de assistent het huiswerk en nam leerlingen even apart om extra te oefenen. Huiswerk: JA! en daar is een goede reden voor, door het huiswerk krijgen de ouders een idee welke leerstof op school aan de orde is geweest en door hun eigen kind te helpen krijgen de kinderen ook extra aandacht thuis… Elk kind heeft een flesje water mee. De school adviseert de ouders om alleen gekookt water als drinkwater te gebruiken. Maar als je thuis geen gas hebt om te koken en hakhout moet gaan verzamelen… Dan begrijp je dat dit niet voor alle leerlingen haalbaar is. Gevolg, er zijn kinderen die darmproblemen hebben. Voor advies over hygiëne kunnen ouders op school een afspraak maken. Leerkrachten letten er heel goed op of leerlingen ziek zijn. Maar het drinkwater probleem wordt hiermee niet opgelost. Na de les gaat de hele klas naar de benedenverdieping naar het toilet. ’s middags spraken we met de vice-principal ( zeg maar Ine op de Mytylschool) af dat we op dinsdag een aantal lessen konden geven. Spannend! Dat moest goed worden voorbereid.

De volgende ochtend kwamen we met de wereldkaart, een kaart van Nederland en heel veel foto’s aan op school. Het kwam goed uit dat we een aantal lessen zouden geven, want de leerkracht wiskunde was niet op school. Dus cultural studies in plaats van rekenen! We gaven les in klas 3, 4 en 5. Elke les duurde ongeveer een uur. In elke klas zitten tussen de 40 en 50 leerlingen. Doordat er zoveel te zien was en wij natuurlijk vol verhalen de klas in stapten werd het echt een leuke ervaring. De leerlingen merkten dat we graag interactie wilden. Dus: als je iets weet, vertel erover! Natuurlijk kwamen de molens, dijken,grachten en Hollandse koeien voorbij. Leuk om de verschillen en de overeenkomsten tussen beide landen en inwoners te herkennen en te benoemen. Het leuke van het lesgeven was dat het na de les niet stopte/ Tijdens de middagpauze verdrongen alle kinderen zich om de landkaarten en bleven maar vragen, heel leuk! Natuurlijk hebben we ons materiaal allemaal achtergelaten en ook met het hoofd der school ( zeg maar Gerard op de Mytylschool) onze lessen nabesproken. We gingen niet met lege handen weg: we vroegen om rekenboeken die we mee nemen naar Nederland. Zo kunnen we ons in de methode verdiepen. En hen ook vanaf een afstand helpen. Tot zover. Alweer het einde van een inspirerende dag. Mariaan en Annette en de groeten van de club van vijf! <!–[endif]–>

Bhaktapur,

Vandaag hebben we een uitstapje gemaakt naar Bhaktapur, een oude stad die op de Unesco werelderfgoedlijst staat.
We hebben genoten van de oude gebouwen en tempel. Er was veel te zien: een schitterend Kumari huis, leuke smalle winkelstraatjes en Nepalezen die nog oude ambachten uitvoeren op straat, zoals pottenbakken en spinnen.

Op een groot plein zagen we een hoop vrouwen met emmers en kannen om een waterput heen staan. Toen we bij de put gingen kijken zat er misschien nog maar een paar centimeter water in. Er is hier een flink tekort aan water, veel bronnen staan droog.

Eenmaal terug in Kathmandu even langs Ali geweest ( nog een vriend van Jeanne). Hij had erg goed nieuws voor ons: hij had gehoord dat de Nederlandse regering besloten heeft dat het salaris van alle vrouwen verdubbeld zou worden. Daarna konden de onderhandelingen beginnen.

Al snel lag zijn toonbank vol met mooie armbanden, stenen en andere juwelen.

Liesbeth: je armband is a.s. zondag klaar! Op donderdagochtend werd Jeanne in het zonnetje gezet voor haar verjaardag. Anneke had haar deur versierd met ballonnen en zij had twee kaarsjes meegenomen. Ook het cadeautje en de kaart van school waren in Nepal aangekomen. Zodat we haar daarmee konden verrassen.

Na het ontbijt zijn we weer naar NmG gegaan. Lauwra en Anneke hebben de ochtend in het “speciale” klasje doorgebracht. Jeanne heeft de fysiotherapeuten uitleg gegeven en geholpen met de behandelingen. En Annette en Marianne hebben met Shoba en Bimal gesproken over de leermiddelen die ze nodig hebben.
Na een overheerlijke lunch van droge koekjes en water zijn we opweg gegaan naar ECEC in Patan.
Daar hebben we een rondleiding gehad door het nieuwe gebouw en we hebben een gesprek gehad over de opleidingsmogelijkheden voor leerkrachten in Nepal.
Zij richten zich vooral op het kleuteronderwijs, omdat de leerlingen hier weinig kans krijgen om te spelen in de klassen. Terwijl dat zo belangrijk is.

Aan het einde van de middag werden we verrast door een pittige onweersbui. Zo werd het toch nog een spannende rit naar het hotel.

En gelukkig hebben we daar weer een hele avond stroom, dus geen candle light diner meer.

Groetjes van ons allemaal.

Het bereiken van NMG viel niet mee vandaag; na een uurtje alternatieve routes zoeken met de taxi i.v.m. de enorme files (en blokkades?) zijn we gestrand bij de rondweg; het resterende deel hebben we gelopen.
Marianne, Annette, Lauwra en Anneke zijn met enkele medewerkers van NMG, waaronder de vice-principal, naar een ‘kantoorboekhandel’ geweest om leermiddelen aan te schaffen. Voorafgaand hieraan hebben de leerkrachten geinventariseerd waaraan het meest behoefte is in de diverse groepen. Zij hebben vooral materiaal aangeschaft wat visuele ondersteuning biedt; daarnaast specifieke leermiddelen voor de ’sciencelessen’  en voor de ’special class’ sensopathisch materiaal. Vervolgens hebben zij een bezoek gebracht aan de meubelmaker om afspraken te maken over het ontwerp en het vervaardigen van schoolbanken / tafels (met opberglades!) en een aantal kasten (voor het opbergen van de leermiddelen in de klaslokalen). Ons bezoek gaat steeds concretere vormen aannemen.
In die tijd heb ik me beziggehouden met het aanbrengen van correctiegips bij 2 leerlingen met cerebrale parese, samen met de beide fysiotherapeuten, Manoj en Bipin. De voorafgaande dagen bleken zij erg gemotiveerd zich nieuwe vaardigheden eigen te maken o.a. tijdens de ‘training’ van de GMFM en GMFCS; de Engelstalige Manual (die ik in 2-voud had meegenomen; met dank aan Daniel!) hebben zij bestudeerd en zij kwamen met gerichte vragen. Tijdens het gipsen werden wij omringd door belangstellenden, niemand wil iets dergelijks missen! Dat roept bij ons weer vragen op over efficiency! De beide fysiotherapeuten waren uitermate enthousiast iets dergelijks te kunnen leren; een nieuwe ervaring rijker! In de toekomst kunnen zij dit zeker vaker gaan toepassen, aangezien onze bagage voor een flink deel dozen gips bevatte.
Wij kregen het advies tijdig naar Thamel terug te keren i.v.m. de op handen zijnde demonstraties van zaterdag 1 mei. Het is overal in Kathmandu onrustig en ook wij zien al minder omvangrijke demonstraties en samenscholingen. Wat ons te wachten staat is niet duidelijk; de berichtgeving daaromtrent evenmin. We slaan daarom een noodrantsoen in van water, koekjes en noten; ons kan niets gebeuren!
Er schijnen miljoenen mensen de straat op te gaan zaterdag, dus vanuit diverse kanten wordt ons geadviseerd in het hotel te blijven. De Maoisten zijn blijkbaar overal in de stad geinfiltreerd, wat de onrust en blokkades verklaart, eerder deze dag en week. Opvallend bij dit alles is de beschikbaarheid van electriciteit; de hele dag en avond was er stroom! Waarschijnlijk om de heersende ontevredenheid binnen de perken te houden.
We houden jullie op de hoogte! Voor eenieder die ons volgt een fijne schoolvakantie!
veel groeten
Jeanne

Elk nadeel heeft z’n voordeel: we hebben nog steeds volop stroom. Daarom snel even ‘n up-date voordat we weer aan de slag gaan. We gaan vandaag, zondag, of anders morgen nog een keer naar NMG om alles af te ronden. Daarna gunnen we onszelf nog een paar vakantie dagen. Hopelijk lukt het dan ook om een eindje buiten de stad te raken. We snakken naar groen en rust. Kathmandu is een erg hectische stad, toch zeker de laatste paar dagen.

Gisteren hebben we genoten van onze vrije dag. Lekker uitslapen, administratie op orde brengen, boekje lezen en kijken hoeveel ruimte er nog over is in onze koffers. Het gips mag er dan uit zijn, er is al flink geshopt en we willen ook nog wat materiaal voor de leskist meenemen.

We hebben in het Hotel gegeten ’s avonds. We worden er steeds handiger in om een lekkere maaltijd te vinden zonder vlees.

Lauwra en Jeanne zijn nog even bij de washoek weesten kijken. Bimal vertelde al dat wij hier in de was-wijk zitten. Vroeger kwam iedereen uit Kathmandu hier zijn was doen. We zijn als de dood dat we op een dag onze eigen onderbroeken daar zien hangen. We hebben al afgesproken dan net te doen of we ze niet kennen en snel door te lopen.

Er was een vraag over huisdieren: Nou, die hebben we hier volop. Er staat een aquarium in de Hotel-lobby. Van de week liep er tijdens het eten een magere kat rond de tafel te draaien. Op de trap zien we wel eens kakkerlakken, af en toe komt er een rat voorbij en Marianne had laatst een hagedisje in de badkamer. Heel gezellig allemaal.

Ons Hotel heeft vier etages en vier van de vijf zitten op de bovenste etage. Uiteraard is er geen lift dus we blijven goed in conditie. Drie keer raden wie er in haar eentje op de derde zit…… ja, Lauwra weer!

De twee B’s hebben we gevraagd om onze terugvlucht even te controleren en dat is maar goed ook want het klopte niet helemaal. Drie keer raden…….

De meeste kamers hebben een douche, ik ben de trotse bezitter van een zitbad. Stel je daar niet te veel van voor, het duur een eeuwigheid voordat het is vol gedruppeld, meestal met koud water.

Direct gaan we lekker ontbijten, het ziet ernaar uit dat we weer iets meer kunnen bestellen dan alleen thee en toast.

Groetjes, ook van mijn maten, Anneke.

In Kathmandu wordt uitgebreid gestaakt, dus vandaag geen taxi naar NMG.
Geen nood, met de benenwagen komen wij overal.
Bovendien is het leuk om alles op straat weer eens vanuit een heel ander perspectief te bekijken.
Opgeschoten nepalese jeugd maakte van de nood een deugd en was aan de slag met voetbal, kaatsen en badminton spelen.
Overal ijskarretjes en ouders die hun kinderen op een ijsje trakteerden.
Geen uitlaatgassen, maar frisse lucht!
Bij NMG ook geen schoolkinderen vanwege de staking.
Wij kwamen voor de laatste puntjes op de I. Even kort overleg gevoerd oinder het genot van een heerlijk glaasje mangosap en een appeltje. De tuin bewonderd, en uitleg gehad over de verschillende planten en groenten. Samen met de kinderen hadden Shoba en Bimal alles netjes opgeruimd en planten verpot en stekjes geplant.
Daarna liepen we alle trappen op naar het dakterras. Hier was net een nieuwe keuken geplaatst en het dak
kterras werd door golfplaten overdekt.
Als gasten mochten wij rustig gaan zitten, maar : de echte kookfreaks wilden liever in de keuken mee komen doen.
Dat kon!
Op het gasfornuis werd in blikken pannen allerlei heerlijke kruiderij geroosterd. Daarna op een platte steen met een andere steen fijngemalen. Heerlijk geurig. Groenten werden gewokt en daarna gekookt. O.a. courgette en tomaat, maar ook vooral allerlei onbekende groenten. Van een bittere soort augurk en aardappeltjes maakten ze een heerlijke salade. Gele erwten en zwarte geroosterde sojabonen werden erdoor geroerd. In een vergiet zo groot als een wasmand werd een bladgroente gespoeld en later in een grote pan gekookt. Heel gangbaar in Nepal, ” poor peoples food”, volgens Shoba, maar erg lekker. In de keuken werken veel mensen heel goed samen: de guard, Bimal, Shoba, een keukenhulp en ook het manusje van alles. Tot slot werd er kip gefrituurd in eengrote wok door onze guard. Uit een plastic zakje werd zonnenbloemolie in de wok gegoten. Een hele teil kippenpoten werd zo gefrituurd. Uitlekken kon in een vergiet, bekleed met een oude krant!
Allerlei heerlijke kruiden en peulvruchten werden in de schotels verwerkt.
Tijdens het bereiden van het eten gaf Mariannen de kinderen dansles en vice versa.
Everybody was having fun!
Daarna was het smullen geblazen. Wij aten gewoon met bestek van een heel groot bord. Shoba liet zien hoe je keurig netjes met je handen kan eten zonder knoeien of verspillen van eten. ( …….en ze deed ook voor hoe het niet moest!)
Tot slot mintthee met honing, de munt kwam natuurlijk uit de tuin.
Een onvergetelijke middag!
Helaas, daarna moesten we afscheid nemen en liepen we terug naar het hotel.
Eten hebben we niet meer gedaan, wel een lekker drankje met koekjes of een chipje……
Voor morgen hebben we toeristische plannen, daarover later meer!

Groeten van Lauwra en Annette en de rest van de club van 5.

Vooruit dan maar weer, het Power-Cut schema is hier weer veranderd dus passen wij onze werktijden aan. Dinsdagochtend half 7 en toch al een drukte van belang in de hotellobby. Mijn vier maten hadden de avond-dienst, die zaten met koplampjes op op het notebook te werken.

Toen we zondagavond ons berichtje geplaatst hadden maakten we bij het eten een planning voor de rest van ons verblijf hier. Omdat we zoveel tijd verloren hebben wordt het wel proppen. Heerlijk was het om daarna alle berichtjes van het blog te lezen en zo vaak het woordje genieten tegen te komen. Dat was een goede herinnering, bedankt allemaal.

Gistermorgen weer richting NMG getogen, de school begint ergens tussen half 10 en 10 uur. Jeanne is onmiddelijk de therapie ruimte ingedoken, Marianne en Annette hebben verschillende klassen bezocht en ook de therapie. Lauwra en ondergetekende bezochten de special-class. Normaliter zitten daar 25 leerlingen, leeftijd van 5 tot 23. Doof, down syndroom, autisme enz. Het was wel wat rustiger. Veel scholen staken momenteel, NMG niet maar veel ouders nemen aan van wel. Er komen wel iedere dag leerlingen bij. Het is natuurlijk ook een nieuw schooljaar, zondag pas begonnen.

In het speciale klasje werken Krishna en een assistente. Wat ons het meest opviel waren de vele overeenkomsten. Denk het decor weg, halveer het leerling aantal en je hebt een klasje bij ons! Krishna is een harde werker maar voelt zich erg eenzaam. Weinig mensen hier zien het nut in van onderwijs aan mensen met een beperking. Als K. ziek is kan de assistente (sorry, haar naam is zo moeilijk) de boel nog wel een dagje draaiende houden maar daarna moet het klasje dicht. De teachers hier hebben wel erg hoge verwachtingen van ons. Ze denken dat wij komen vertellen hoe het beter kan. Lauwra en ik hebben Krishna er van proberen te overtuigen dat hij het heel goed doet.

Vandaag gaan we weer met z’n allen naar NMG. Ondertussen is Jeanne ook al wakker dus geef ik de “pen” door, tot later!    Anneke

Sinds mijn vorige bezoek aan Nepal is er veel veranderd op de fysiotherapie; er werken nu twee gekwalificeerde fysiotherapeuten! Dat betekent dat kennisuitwisseling op een ander niveau kan plaatsvinden, ook zonder Bimal als intermediair. Toch blijft het Nepal; veel kinderen komen pas laat voor behandeling en hebben dan al contracturen en scolioses ontwikkeld. Anderzijds is het ook weer inspirerend te zien hoe blij Sidup, een jongetje van 8 jaar, is met de meegebrachte rollator; hij vraagt al snel aan me of hij buiten mag gaan lopen; op blote voeten verdwijnt hij om later stralend terug te keren! Een ervaring rijker! We bespreken en behandelen diverse kinderen samen en ik sluit af met het voorstel later in de week samen te gipsen, een nieuwe ervaring voor Monaj, de fysiotherapeut!

Om 12 uur hebben we een afspraak met Shobha en Bimal, in aanwezigheid van de vice-principal. Het geplande gesprek, met als doel het projectplan te verduidelijken om tot commitment te komen, verloopt uitstekend, zodat wij rond 14.30 uur met een goed gevoel afronden. Na een laatste blik in de ‘ special class’ nemen we opnieuw een  uitpuilend busje naar Thamel.

Op maandag zijn we weer naar NMG gegaan. Marianne en Annette waren te gast in de hoogste kleutergroep. De activiteiten waren wel heel anders dan bij ons. Toen de klas begon werden de leerlingen naar de klas begeleid door twee juffen. Een teacher en een assistent teacher. Uit een groot geel boek werden de namen opgelezen. De leerlingen moesten; ” yes miss” antwoorden als ze hun eigen naam hoorden. Bij sommige kinderen moest je wel heel goed luisteren, ze waren erg verlegen en bovendien was het Engels ook wel wat veel gevraagd. Ze spreken thuis een andere taal. Er waren bijna 50 leerlingen aanwezig in het lokaal. De assistent zorgde ervoor dat de kleinste kinderen vooraan mochten zitten en hier en daar werd geholpen met een slokje drinken. Leerlingen die verkouden waren hadden op hun uniform een zakdoek gespeld, met een veiligheidsspeld. Handig! Zo konden ze hem niet verliezen. De eerste les was Nepali. De juf schreef letters op het bord. Ze verklankte de letters en de leerlingen moesten dat herhalen. Daarna werd er gezongen. Eerst in het Nepali en daarna in het Engels: twinkle twinkle little star en nog een aantal andere liedjes. Ook dit was vooral voordoen en nadoen. Er werden allerlei gebaren bij gemaakt. De leerlingen vonden het zingen zo te zien heel prettig om te doen. Zeker toen zij bij de laatste liedjes konden meezingen. Ondertussen controleerde de assistent het huiswerk en nam leerlingen even apart om extra te oefenen. Huiswerk: JA! en daar is een goede reden voor, door het huiswerk krijgen de ouders een idee welke leerstof op school aan de orde is geweest en door hun eigen kind te helpen krijgen de kinderen ook extra aandacht thuis… Elk kind heeft een flesje water mee. De school adviseert de ouders om alleen gekookt water als drinkwater te gebruiken. Maar als je thuis geen gas hebt om te koken en hakhout moet gaan verzamelen… Dan begrijp je dat dit niet voor alle leerlingen haalbaar is. Gevolg, er zijn kinderen die darmproblemen hebben. Voor advies over hygiëne kunnen ouders op school een afspraak maken. Leerkrachten letten er heel goed op of leerlingen ziek zijn. Maar het drinkwater probleem wordt hiermee niet opgelost. Na de les gaat de hele klas naar de benedenverdieping naar het toilet. ’s middags spraken we met de vice-principal ( zeg maar Ine op de Mytylschool) af dat we op dinsdag een aantal lessen konden geven. Spannend! Dat moest goed worden voorbereid.

De volgende ochtend kwamen we met de wereldkaart, een kaart van Nederland en heel veel foto’s aan op school. Het kwam goed uit dat we een aantal lessen zouden geven, want de leerkracht wiskunde was niet op school. Dus cultural studies in plaats van rekenen! We gaven les in klas 3, 4 en 5. Elke les duurde ongeveer een uur. In elke klas zitten tussen de 40 en 50 leerlingen. Doordat er zoveel te zien was en wij natuurlijk vol verhalen de klas in stapten werd het echt een leuke ervaring. De leerlingen merkten dat we graag interactie wilden. Dus: als je iets weet, vertel erover! Natuurlijk kwamen de molens, dijken,grachten en Hollandse koeien voorbij. Leuk om de verschillen en de overeenkomsten tussen beide landen en inwoners te herkennen en te benoemen. Het leuke van het lesgeven was dat het na de les niet stopte/ Tijdens de middagpauze verdrongen alle kinderen zich om de landkaarten en bleven maar vragen, heel leuk! Natuurlijk hebben we ons materiaal allemaal achtergelaten en ook met het hoofd der school ( zeg maar Gerard op de Mytylschool) onze lessen nabesproken. We gingen niet met lege handen weg: we vroegen om rekenboeken die we mee nemen naar Nederland. Zo kunnen we ons in de methode verdiepen. En hen ook vanaf een afstand helpen. Tot zover. Alweer het einde van een inspirerende dag. Mariaan en Annette en de groeten van de club van vijf! <!–[endif]–>

Bhaktapur,

Vandaag hebben we een uitstapje gemaakt naar Bhaktapur, een oude stad die op de Unesco werelderfgoedlijst staat.
We hebben genoten van de oude gebouwen en tempel. Er was veel te zien: een schitterend Kumari huis, leuke smalle winkelstraatjes en Nepalezen die nog oude ambachten uitvoeren op straat, zoals pottenbakken en spinnen.

Op een groot plein zagen we een hoop vrouwen met emmers en kannen om een waterput heen staan. Toen we bij de put gingen kijken zat er misschien nog maar een paar centimeter water in. Er is hier een flink tekort aan water, veel bronnen staan droog.

Eenmaal terug in Kathmandu even langs Ali geweest ( nog een vriend van Jeanne). Hij had erg goed nieuws voor ons: hij had gehoord dat de Nederlandse regering besloten heeft dat het salaris van alle vrouwen verdubbeld zou worden. Daarna konden de onderhandelingen beginnen.

Al snel lag zijn toonbank vol met mooie armbanden, stenen en andere juwelen.

Liesbeth: je armband is a.s. zondag klaar! Op donderdagochtend werd Jeanne in het zonnetje gezet voor haar verjaardag. Anneke had haar deur versierd met ballonnen en zij had twee kaarsjes meegenomen. Ook het cadeautje en de kaart van school waren in Nepal aangekomen. Zodat we haar daarmee konden verrassen.

Na het ontbijt zijn we weer naar NmG gegaan. Lauwra en Anneke hebben de ochtend in het “speciale” klasje doorgebracht. Jeanne heeft de fysiotherapeuten uitleg gegeven en geholpen met de behandelingen. En Annette en Marianne hebben met Shoba en Bimal gesproken over de leermiddelen die ze nodig hebben.
Na een overheerlijke lunch van droge koekjes en water zijn we opweg gegaan naar ECEC in Patan.
Daar hebben we een rondleiding gehad door het nieuwe gebouw en we hebben een gesprek gehad over de opleidingsmogelijkheden voor leerkrachten in Nepal.
Zij richten zich vooral op het kleuteronderwijs, omdat de leerlingen hier weinig kans krijgen om te spelen in de klassen. Terwijl dat zo belangrijk is.

Aan het einde van de middag werden we verrast door een pittige onweersbui. Zo werd het toch nog een spannende rit naar het hotel.

En gelukkig hebben we daar weer een hele avond stroom, dus geen candle light diner meer.

Groetjes van ons allemaal.

Het bereiken van NMG viel niet mee vandaag; na een uurtje alternatieve routes zoeken met de taxi i.v.m. de enorme files (en blokkades?) zijn we gestrand bij de rondweg; het resterende deel hebben we gelopen.
Marianne, Annette, Lauwra en Anneke zijn met enkele medewerkers van NMG, waaronder de vice-principal, naar een ‘kantoorboekhandel’ geweest om leermiddelen aan te schaffen. Voorafgaand hieraan hebben de leerkrachten geinventariseerd waaraan het meest behoefte is in de diverse groepen. Zij hebben vooral materiaal aangeschaft wat visuele ondersteuning biedt; daarnaast specifieke leermiddelen voor de ’sciencelessen’  en voor de ’special class’ sensopathisch materiaal. Vervolgens hebben zij een bezoek gebracht aan de meubelmaker om afspraken te maken over het ontwerp en het vervaardigen van schoolbanken / tafels (met opberglades!) en een aantal kasten (voor het opbergen van de leermiddelen in de klaslokalen). Ons bezoek gaat steeds concretere vormen aannemen.
In die tijd heb ik me beziggehouden met het aanbrengen van correctiegips bij 2 leerlingen met cerebrale parese, samen met de beide fysiotherapeuten, Manoj en Bipin. De voorafgaande dagen bleken zij erg gemotiveerd zich nieuwe vaardigheden eigen te maken o.a. tijdens de ‘training’ van de GMFM en GMFCS; de Engelstalige Manual (die ik in 2-voud had meegenomen; met dank aan Daniel!) hebben zij bestudeerd en zij kwamen met gerichte vragen. Tijdens het gipsen werden wij omringd door belangstellenden, niemand wil iets dergelijks missen! Dat roept bij ons weer vragen op over efficiency! De beide fysiotherapeuten waren uitermate enthousiast iets dergelijks te kunnen leren; een nieuwe ervaring rijker! In de toekomst kunnen zij dit zeker vaker gaan toepassen, aangezien onze bagage voor een flink deel dozen gips bevatte.
Wij kregen het advies tijdig naar Thamel terug te keren i.v.m. de op handen zijnde demonstraties van zaterdag 1 mei. Het is overal in Kathmandu onrustig en ook wij zien al minder omvangrijke demonstraties en samenscholingen. Wat ons te wachten staat is niet duidelijk; de berichtgeving daaromtrent evenmin. We slaan daarom een noodrantsoen in van water, koekjes en noten; ons kan niets gebeuren!
Er schijnen miljoenen mensen de straat op te gaan zaterdag, dus vanuit diverse kanten wordt ons geadviseerd in het hotel te blijven. De Maoisten zijn blijkbaar overal in de stad geinfiltreerd, wat de onrust en blokkades verklaart, eerder deze dag en week. Opvallend bij dit alles is de beschikbaarheid van electriciteit; de hele dag en avond was er stroom! Waarschijnlijk om de heersende ontevredenheid binnen de perken te houden.
We houden jullie op de hoogte! Voor eenieder die ons volgt een fijne schoolvakantie!
veel groeten
Jeanne

Elk nadeel heeft z’n voordeel: we hebben nog steeds volop stroom. Daarom snel even ‘n up-date voordat we weer aan de slag gaan. We gaan vandaag, zondag, of anders morgen nog een keer naar NMG om alles af te ronden. Daarna gunnen we onszelf nog een paar vakantie dagen. Hopelijk lukt het dan ook om een eindje buiten de stad te raken. We snakken naar groen en rust. Kathmandu is een erg hectische stad, toch zeker de laatste paar dagen.

Gisteren hebben we genoten van onze vrije dag. Lekker uitslapen, administratie op orde brengen, boekje lezen en kijken hoeveel ruimte er nog over is in onze koffers. Het gips mag er dan uit zijn, er is al flink geshopt en we willen ook nog wat materiaal voor de leskist meenemen.

We hebben in het Hotel gegeten ’s avonds. We worden er steeds handiger in om een lekkere maaltijd te vinden zonder vlees.

Lauwra en Jeanne zijn nog even bij de washoek weesten kijken. Bimal vertelde al dat wij hier in de was-wijk zitten. Vroeger kwam iedereen uit Kathmandu hier zijn was doen. We zijn als de dood dat we op een dag onze eigen onderbroeken daar zien hangen. We hebben al afgesproken dan net te doen of we ze niet kennen en snel door te lopen.

Er was een vraag over huisdieren: Nou, die hebben we hier volop. Er staat een aquarium in de Hotel-lobby. Van de week liep er tijdens het eten een magere kat rond de tafel te draaien. Op de trap zien we wel eens kakkerlakken, af en toe komt er een rat voorbij en Marianne had laatst een hagedisje in de badkamer. Heel gezellig allemaal.

Ons Hotel heeft vier etages en vier van de vijf zitten op de bovenste etage. Uiteraard is er geen lift dus we blijven goed in conditie. Drie keer raden wie er in haar eentje op de derde zit…… ja, Lauwra weer!

De twee B’s hebben we gevraagd om onze terugvlucht even te controleren en dat is maar goed ook want het klopte niet helemaal. Drie keer raden…….

De meeste kamers hebben een douche, ik ben de trotse bezitter van een zitbad. Stel je daar niet te veel van voor, het duur een eeuwigheid voordat het is vol gedruppeld, meestal met koud water.

Direct gaan we lekker ontbijten, het ziet ernaar uit dat we weer iets meer kunnen bestellen dan alleen thee en toast.

Groetjes, ook van mijn maten, Anneke.

In Kathmandu wordt uitgebreid gestaakt, dus vandaag geen taxi naar NMG.
Geen nood, met de benenwagen komen wij overal.
Bovendien is het leuk om alles op straat weer eens vanuit een heel ander perspectief te bekijken.
Opgeschoten nepalese jeugd maakte van de nood een deugd en was aan de slag met voetbal, kaatsen en badminton spelen.
Overal ijskarretjes en ouders die hun kinderen op een ijsje trakteerden.
Geen uitlaatgassen, maar frisse lucht!
Bij NMG ook geen schoolkinderen vanwege de staking.
Wij kwamen voor de laatste puntjes op de I. Even kort overleg gevoerd oinder het genot van een heerlijk glaasje mangosap en een appeltje. De tuin bewonderd, en uitleg gehad over de verschillende planten en groenten. Samen met de kinderen hadden Shoba en Bimal alles netjes opgeruimd en planten verpot en stekjes geplant.
Daarna liepen we alle trappen op naar het dakterras. Hier was net een nieuwe keuken geplaatst en het dak
kterras werd door golfplaten overdekt.
Als gasten mochten wij rustig gaan zitten, maar : de echte kookfreaks wilden liever in de keuken mee komen doen.
Dat kon!
Op het gasfornuis werd in blikken pannen allerlei heerlijke kruiderij geroosterd. Daarna op een platte steen met een andere steen fijngemalen. Heerlijk geurig. Groenten werden gewokt en daarna gekookt. O.a. courgette en tomaat, maar ook vooral allerlei onbekende groenten. Van een bittere soort augurk en aardappeltjes maakten ze een heerlijke salade. Gele erwten en zwarte geroosterde sojabonen werden erdoor geroerd. In een vergiet zo groot als een wasmand werd een bladgroente gespoeld en later in een grote pan gekookt. Heel gangbaar in Nepal, ” poor peoples food”, volgens Shoba, maar erg lekker. In de keuken werken veel mensen heel goed samen: de guard, Bimal, Shoba, een keukenhulp en ook het manusje van alles. Tot slot werd er kip gefrituurd in eengrote wok door onze guard. Uit een plastic zakje werd zonnenbloemolie in de wok gegoten. Een hele teil kippenpoten werd zo gefrituurd. Uitlekken kon in een vergiet, bekleed met een oude krant!
Allerlei heerlijke kruiden en peulvruchten werden in de schotels verwerkt.
Tijdens het bereiden van het eten gaf Mariannen de kinderen dansles en vice versa.
Everybody was having fun!
Daarna was het smullen geblazen. Wij aten gewoon met bestek van een heel groot bord. Shoba liet zien hoe je keurig netjes met je handen kan eten zonder knoeien of verspillen van eten. ( …….en ze deed ook voor hoe het niet moest!)
Tot slot mintthee met honing, de munt kwam natuurlijk uit de tuin.
Een onvergetelijke middag!
Helaas, daarna moesten we afscheid nemen en liepen we terug naar het hotel.
Eten hebben we niet meer gedaan, wel een lekker drankje met koekjes of een chipje……
Voor morgen hebben we toeristische plannen, daarover later meer!

Groeten van Lauwra en Annette en de rest van de club van 5.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zoals jullie zien zijn we de tijd hier ver vooruit, toch zeker als je
bedenkt dat het ook nog 5 uur en 3 kwartier later is dan bij jullie in
Nederland. En zo’n 15 graden warmer.
Maar morgen hopen we weer terug te reizen in de tijd. Gisteren konden we meereizen met de bus van een reisgezelschap in het hotel. Wij wilden naar Pashupatinath en Boudhanath, en zij ook. We voelden ons echte toeristen in die bus. Normaal is opgepropt in een Suzuki.
We gingen eerst naar Pashupatinath.

Bij de igang zijn heel veel kraampjes met allerlei soveniers. Daar vallen vooral de kleuren op:
slingers van afrikaantjes en kleine boeketjes met allerlei kleuren
bloemen en de kistjes met tikapoeder. Prachtig. Minder prachtig maar
wel heel indrukwekkend waren de crematies. Verder zijn er heel veel
tempels en sadhu’s, die voor geld op de foto willen. Het is moeilijk om ze ongemerkt op de gevoelige plaat vast te leggen; ze draaien altijd weg. De crematies vinden plaats aan de rivier, die te smerig is voor
woorden toch liepen er kinderen in op zoek naar….?
We liepen verder over het tempelcomplex naar de andere uitgang,
richting Boudhanath. Bij het afdalen via de trappen zagen we heel veel
apen. Ze moeten niet te dicht bij komen; ook de locals moeten er niet
veel van hebben.

Via een bruggetje over het water kwamen we op de weg naar Boudhanath.
Het is ongeveer 3 kwartier lopen. Onderweg zagen we mensen aan het wassen en badderen. Mooie planten en gekleurde strengen wol die te drogen hingen.
Na de hindoeistische sfeer van Pashupatinath, vonden wij het bouddhistische Boudhanath een verademing: Ten eerste is de stoepa indrukwekkend mooi. Het was er rustig en redelijk schoon en netjes.

De kleuren en de beschilderingen van de tempels zijn overweldigend.
Monniken lopen rondjes om de stoepa. Je kunt er ook op lopen. We waren een beetje vroeg, daarom was het rustig. Later op de middag is het drukker en zijn de tempels open.

Er was maar een restaurantje open, waar we wat gingen drinken. Hier
betaalden we echt de bodemprijs voor een colaatje 20 eurocent en voor
thee 10 cent.
We konden hier ook nog wat mooie dingen kopen, zoals kralen.
Op de terug wandeling kocht Anneke een Nepalees bezempje voor de
leskist. Sommige mensen moesten lachen en vroegen wat ze daarmee ging
doen..??
Weer in het hotel hebben we ons lekker opgefrist, want het was boven de
30 graden. ’s Avonds hebben we gegeten met de B’s. Ze wisten een leuk
Koreaans restaurant, waar we heerlijk gegeten hebben. Om 8 uur ging
alles weer dicht en zijn we naar het hotel gelopen, waar enkele
reisgenoten nog een lekker potje bier dronken(en dat is lang niet
slecht)
Groetjes van Lauwra Anneke en de rest.

 

Op woensdag 5 mei hebben we ons vooral bezig gehouden met het afronden van de laatste dingen. We hebben nog wat inkopen gedaan, de rekeningen betaald en onze koffers ingepakt. Het diner in het hotel liet een tijdje op zich wachten ( zo’n twee uur), maar het was wel een diner bij kaarslicht. Omdat we geen stroom hadden.

Na een korte nachtrust, stonden we om 05.15 uur beneden met onze koffers, zaklampen en koplampen op (want er was weer geen stroom). De jongens van het hotel zijn met ons meegelopen naar de vertrekplaats van de shuttle bus. De bus vertrok om 06.00 uur naar het vliegveld.

Onze vlucht naar Doha (Qatar) vertrok wat later, vanwege de drukte op het vliegveld. En jullie raden het al… Daardoor misten wij onze vlucht naar Londen.

Eerder hoorden we al twee keer:”You don’t want to be stuck in Doha”. Nou, wij kunnen vertellen: Het is goed te doen. Heel vervelend dat we een dag later thuis zijn, maar we hebben ons in het Vijf- sterrenhotel eens lekker laten verwennen. Wat een overgang na Kathmandu! We zijn ons verbijf in het hotel begonnen met een erg uitgebreid buffet. Daarna hebben we ons teruggetrokken in onze hotelkamers. We zijn allemaal heerlijk in bad geweest. Dat was wel nodig na 16 dagen Nepal!

Daarna konden we weer aanschuiven voor het volgende buffet, maar nu voor het avond eten. Buiten het eten en de kamer, kregen we ook 3 belminuten om het thuisfront in te lichten. En dat allemaal op kosten van Qatar airlines.

’s Avonds om 22.00 uur weer

vertrokken bij het hotel op weg naar het vliegveld. Onze vlucht zou niet naar Londen gaan maar naar Wenen. Niet verkeerd, vanwege alle geruchten over de aswolk.

Om ongeveer 06.30 uur kwamen we in Wenen aan, vanuit Wenen vliegen we door naar Brussel.

En rond twaalf uur kwamen we aan in Brussel waar Gerard en Harrie ons op stonden te wachten.

Zo konden we toch nog naar huis